توانبخشی بخشی اساسی از پوشش بهداشتی جهانی همراه با ارتقا of سلامت ، پیشگیری از بیماری ، درمان و مراقبت های تسکینی است.
توانبخشی به کودک ، بزرگسال یا فرد مسن کمک می کند تا حد امکان در فعالیتهای روزمره مستقل باشد و مشارکت در آموزش ، کار ، تفریح ​​و نقشهای معنادار زندگی مانند مراقبت از خانواده را امکان پذیر می کند.
در سطح جهانی ، تخمین زده می شود که 2.4 میلیارد نفر در حال حاضر با یک وضعیت سلامتی که از توان بخشی بهره مند است ، زندگی می کنند.
پیش بینی می شود نیاز به توانبخشی در سراسر جهان به دلیل تغییر در سلامتی و خصوصیات جمعیت افزایش یابد. به عنوان مثال ، مردم عمر طولانی تری دارند اما بیماری مزمن و معلولیت بیشتری دارند.
در حال حاضر ، نیاز به توانبخشی تا حد زیادی برآورده نشده است. در برخی از کشورهای با درآمد کم و متوسط ​​، بیش از 50٪ مردم خدمات توان بخشی مورد نیاز خود را دریافت نمی کنند. خدمات توانبخشی موجود در 60-70٪ کشورها به دلیل همه گیری COVID-19 مختل شده است.

توانبخشی چیست؟

توانبخشی به عنوان “مجموعه ای از مداخلات طراحی شده برای بهینه سازی عملکرد و کاهش ناتوانی در افراد دارای شرایط بهداشتی در تعامل با محیط آنها”.

به بیان ساده ، توانبخشی به کودک ، بزرگسال یا فرد مسن کمک می کند تا حد امکان در فعالیتهای روزمره استقلال داشته باشد و مشارکت در آموزش ، کار ، تفریح ​​و نقشهای معنادار زندگی مانند مراقبت از خانواده را امکان پذیر می کند. این کار را با پرداختن به شرایط زمینه ای (مانند درد) و بهبود عملکرد فرد در زندگی روزمره ، حمایت از آنها برای غلبه بر مشکلات با تفکر ، دیدن ، شنیدن ، برقراری ارتباط ، غذا خوردن یا جابجایی انجام می دهد.

هر کسی ممکن است در دوره ای از زندگی خود ، پس از آسیب ، جراحی ، بیماری یا بیماری ، یا به دلیل کاهش عملکرد با افزایش سن ، نیاز به توان بخشی داشته باشد.

برخی از نمونه های توانبخشی عبارتند از:

تمریناتی برای بهبود گفتار ، زبان و ارتباطات فرد پس از آسیب مغزی.
اصلاح محیط خانه یک فرد مسن برای بهبود ایمنی و استقلال او در خانه و کاهش خطر سقوط او.
در مورد زندگی سالم برای فرد مبتلا به بیماری قلبی ، آموزش و آموزش داشته باشید.
ساخت ، نصب و آموزش فرد برای استفاده از پروتز بعد از قطع پا.
تکنیک های موقعیت یابی و آتل بندی برای کمک به ترمیم پوست ، کاهش تورم و بازیابی حرکت پس از جراحی سوختگی.
تجویز دارو برای کاهش سفتی عضلات برای کودک مبتلا به فلج مغزی.
حمایت روانشناختی از فرد مبتلا به افسردگی.
آموزش استفاده از عصای سفید ، برای شخصی که از بین می رود.
توانبخشی بسیار فرد محور است ، به این معنی که مداخلات و رویکرد انتخاب شده برای هر فرد به اهداف و ترجیحات آنها بستگی دارد. توانبخشی را می توان در بسیاری از موارد مختلف ، از بیمارستان های بستری یا سرپایی گرفته تا کلینیک های خصوصی یا مراکز اجتماعی مانند خانه فرد ، انجام داد.

نیروی کار توانبخشی متشکل از متخصصان مختلف بهداشتی از جمله فیزیوتراپیست ها ، کاردرمانگران ، گفتاردرمانی ، متخصص ارتودنسی و پروتز و پزشکان طب فیزیکی و توانبخشی است.

فواید توانبخشی

توانبخشی می تواند تأثیر طیف گسترده ای از شرایط سلامتی ، از جمله بیماری ها (حاد یا مزمن) ، بیماری ها یا آسیب ها را کاهش دهد. همچنین می تواند مکمل سایر مداخلات بهداشتی مانند مداخلات پزشکی و جراحی باشد که به دستیابی به بهترین نتیجه ممکن کمک می کند. به عنوان مثال ، توانبخشی می تواند به کاهش ، مدیریت یا جلوگیری از عوارض مرتبط با بسیاری از شرایط سلامتی ، مانند آسیب نخاع ، سکته مغزی یا شکستگی کمک کند.

توانبخشی با تجهیز افراد به استراتژی های خودمدیریتی و محصولات کمکی مورد نیاز ، یا با پرداختن به درد یا سایر عوارض ، به حداقل رساندن یا کند کردن اثرات ناتوان کننده بیماری های مزمن سلامتی ، مانند بیماری های قلبی عروقی ، سرطان و دیابت کمک می کند.

توانبخشی یک سرمایه گذاری است که دارای مزایای هزینه ای هم برای افراد و هم برای جامعه است. این می تواند به جلوگیری از بستری شدن در بیمارستان ، کاهش مدت اقامت در بیمارستان و جلوگیری از بستری مجدد کمک کند. توانبخشی همچنین افراد را قادر می سازد تا در آموزش و پرورش و مشاغل سودمند شرکت کنند ، در خانه مستقل بمانند و نیاز به حمایت مالی یا مراقبتی را به حداقل برسانند.

توانبخشی بخش مهمی از پوشش بهداشت جهانی است و یک استراتژی اصلی برای دستیابی به هدف توسعه پایدار 3 است: “اطمینان از زندگی سالم و ارتقا well رفاه برای همه در هر سنی”.

باورهای غلط درباره توان بخشی

توانبخشی و تجهیزات توانبخشی فقط برای افرادی نیست که دچار اختلالات جسمی یا طولانی مدت هستند. در عوض ، توانبخشی یک سرویس بهداشتی اصلی برای هر کسی است که دارای یک بیماری حاد یا مزمن ، اختلال یا آسیب است که عملکرد را محدود می کند ، و به همین ترتیب باید برای هر کسی که به آن نیاز دارد در دسترس باشد.

توانبخشی یک سرویس بهداشتی لوکس نیست که فقط برای کسانی که توانایی خرید آن را دارند در دسترس باشد. و این فقط یک سرویس اختیاری نیست که فقط در صورت عدم موفقیت در سایر اقدامات برای جلوگیری یا بهبود یک وضعیت سلامتی ، امتحان شود.

برای تحقق کامل مزایای اجتماعی ، اقتصادی و بهداشتی توانبخشی ، مداخلات توانبخشی به موقع ، با کیفیت بالا و مقرون به صرفه باید در دسترس همه باشد. در بسیاری از موارد ، این به معنای شروع توانبخشی به محض مشاهده یک وضعیت بهداشتی و ادامه دادن به توانبخشی در کنار سایر مداخلات بهداشتی است.

نیاز جهانی برآورده نشده برای توان بخشی

در سطح جهانی ، در حال حاضر حدود 2.4 میلیارد نفر با شرایط سلامتی که از توانبخشی بهره مند است ، زندگی می کنند. با تغییراتی که در سلامتی و خصوصیات جمعیت در سرتاسر جهان رخ می دهد ، این نیاز تخمینی برای توانبخشی فقط در سالهای آینده افزایش می یابد.

مردم عمر طولانی تر دارند ، پیش بینی می شود تعداد افراد بالای 60 سال تا سال 2050 دو برابر شود و افراد بیشتری با بیماری های مزمن مانند دیابت ، سکته مغزی و سرطان زندگی می کنند. در همان زمان ، بروز مداوم آسیب (مانند سوختگی) و شرایط رشد کودک (مانند فلج مغزی) همچنان ادامه دارد. این شرایط سلامتی می تواند عملکرد فرد را تحت تأثیر قرار دهد و با افزایش سطح ناتوانی در ارتباط است ، که توانبخشی می تواند مفید باشد.

در بسیاری از مناطق جهان ، این نیاز فزاینده به توانبخشی تا حد زیادی برآورده نشده است. بیش از نیمی از افرادی که در برخی از کشورهای با درآمد کم و متوسط ​​زندگی می کنند و نیاز به خدمات توان بخشی دارند ، آنها را دریافت نمی کنند. همه گیری COVID-19 منجر به افزایش جدیدی در نیازهای توانبخشی و همچنین ایجاد اختلال شدید در خدمات توانبخشی موجود در 60-70٪ از کشورهای جهان شده است.

به دلیل عوامل متعدد ، از جمله:

عدم اولویت بندی ، بودجه ، سیاست ها و برنامه های توانبخشی در سطح ملی.
کمبود خدمات توانبخشی موجود در خارج از مناطق شهری و زمان انتظار طولانی.
هزینه های بالای جیبی و منابع مالی موجود یا ناکافی.
کمبود متخصص توانبخشی آموزش دیده ، با کمتر از 10 پزشک ماهر در هر 1 میلیون نفر جمعیت در بسیاری از محیط های کم درآمد و متوسط.
کمبود منابع ، از جمله فناوری کمکی ، تجهیزات و مواد مصرفی.
نیاز به تحقیقات بیشتر و داده های مربوط به توانبخشی.
مسیرهای ارجاع بی اثر و کم استفاده برای توانبخشی.

توانبخشی در موارد اضطراری

خطرات طبیعی مانند زمین لرزه یا شیوع بیماری و خطرات ناشی از انسان از جمله درگیری ، تروریسم یا حوادث صنعتی می تواند نیازهای عظیم توان بخشی را در نتیجه آسیب یا بیماری ایجاد کند. آنها همچنین به طور همزمان خدمات موجود را مختل می کنند و بیشترین تأثیر را در آسیب پذیرترین جمعیت و ضعیف ترین سیستم های بهداشتی دارند.

در حالی که نقش مهم توانبخشی و تجهیزات توانبخشی در موارد اضطراری در رهنمودهای بالینی و بشردوستانه شناخته شده است ، اما بندرت به عنوان بخشی از آمادگی و پاسخ سریع سیستم بهداشتی در نظر گرفته می شود. نتیجه این است که محدودیت های موجود در خدمات توانبخشی بیشتر می شود ، ارائه خدمات بهداشتی کمتر کارآمد است و افرادی که مستقیماً تحت تأثیر قرار می گیرند در معرض خطر افزایش اختلال و ناتوانی هستند.

پاسخ WHO

برای توانبخشی برای رسیدن به پتانسیل کامل خود ، تلاش ها باید به سمت تقویت سیستم بهداشت به عنوان یک کل و قرار دادن توان بخشی در مراقبت های بهداشتی در تمام سطوح سیستم بهداشت و به عنوان بخشی از پوشش جهانی بهداشت باشد.

در سال 2017 ، WHO ابتكار توانبخشی 2030 را كه بر لزوم تقویت سیستم بهداشتی تأكید می كند ، آغاز كرد و از همه ذینفعان در سراسر جهان می خواهد كه برای كار در زمینه های مختلف با اولویت گرد هم آیند ، از جمله: بهبود رهبری و حاكمیت. ایجاد نیروی کار توان بخشی چند رشته ای توانبخشی ؛ گسترش بودجه برای توان بخشی و بهبود جمع آوری داده ها و تحقیقات در زمینه توانبخشی.

WHO در حال پاسخگویی به چالشهای شناسایی شده و تقویت سیستم بهداشتی برای توان بخشی از طریق:

ارائه پشتیبانی فنی و ظرفیت سازی در سطح کشور
افزایش رهبری ، اولویت بندی و بسیج منابع
تدوین هنجارها ، استانداردها و راهنمایی های فنی
شکل گیری دستور کار تحقیق و نظارت بر پیشرفت

2 پاسخ دادند به “توانبخشی بخشی اساسی از سلامت جهانی است”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.